سفارش تبلیغ
صبا ویژن

خورشید تابنده عشق
قالب وبلاگ
لینک دوستان

  چـــه بخواهی چــه نخواهی بغلت میگیرم  بوســــــه از لعــــلِ لبِ پُر عسلت میگیرم  عطرِ گیســوی تو در جان خـودم میــریزم  عـرقِ پیــــــکری بـــــــاده مثـــلت میگیرم  میــــــــزنم چاشنـــــی عشقِ ترا بی پـــروا  گر کنی عشــــــوه گری بـاز چلت میگیرم  روی هرجای من استم ز قفـــــای تو روان  به نگه بوســــــه زنــان پشتِ پلت میگیرم  در فضـــــای دلــــم از دیر به پرواز استی  از زمین تـــــا به سمــــــا مشتملت میگیرم  عشق ما و تو که امروزی و بازاری نیست  من که سر دفتـــــــــرِ عشـقِ ازلت میگیرم  بهجت زندگی را در قـــــدمت می بیــــــزم  لحظه ی ناخوشــــی و مستــــــذلت میگیرم  روز و شب سجــــــده زنم بر در معبود دلم  از خـــــــدا زنــــــدگی لـــــم یزلت میگیرم  تختِ شاهی تو بنــــــا ساز به روی نگه ام  من سپهــــــداری کــــوی و محلت میگیرم  تو بمــــــــان زنـــــدگی کن لذت دنیا از تو  منِ جانپـــاس که راهــــــــی اجلت میگیرم  تاج سر، ســـرور دل زندگی بخش محمود  کاخِ از عشق و هنــــــــر با غزلت میگیرم ----------------------------------------  یکشنبه 14 میزان 1398 خورشیدی  که برابر میشود به 06 اکتبر 2019 ترسایی  سرودم  احمد محمود امپراطور


چـــه بخواهی چــه نخواهی بغلت میگیرم

بوســــــه از لعــــلِ لبِ پُر عسلت میگیرم

عطرِ گیســوی تو در جان خـودم میــریزم

عـرقِ پیــــــکری بـــــــاده مثـــلت میگیرم

میــــــــزنم چاشنـــــی عشقِ ترا بی پـــروا

گر کنی عشــــــوه گری بـاز چلت میگیرم

روی هرجای من استم ز قفـــــای تو روان

به نگه بوســــــه زنــان پشتِ پلت میگیرم

در فضـــــای دلــــم از دیر به پرواز استی

از زمین تـــــا به سمــــــا مشتملت میگیرم

عشق ما و تو که امروزی و بازاری نیست

من که سر دفتـــــــــرِ عشـقِ ازلت میگیرم

بهجت زندگی را در قـــــدمت می بیــــــزم

لحظه ی ناخوشــــی و مستــــــذلت میگیرم

روز و شب سجــــــده زنم بر در معبود دلم

از خـــــــدا زنــــــدگی لـــــم یزلت میگیرم

تختِ شاهی تو بنــــــا ساز به روی نگه ام

من سپهــــــداری کــــوی و محلت میگیرم

تو بمــــــــان زنـــــدگی کن لذت دنیا از تو

منِ جانپـــاس که راهــــــــی اجلت میگیرم

تاج سر، ســـرور دل زندگی بخش محمود

کاخِ از عشق و هنــــــــر با غزلت میگیرم
----------------------------------------

یکشنبه 14 میزان 1398 خورشیدی

که برابر میشود به 06 اکتبر 2019 ترسایی

سرودم

احمد محمود امپراطور


[ یکشنبه 98/7/14 ] [ 1:44 عصر ] [ احمد محمود امپراطور ] [ نظرات () ]

  خلق را از جنــــــگِ ناهنجـــــــار می باید کشید خویــش را از حـــــالتِ دشـــــــوار می باید کشید از دلِ آیینــــــــــــه هـــــا زنــــگار می باید کشید معنــــــی حرف از خطِ پـــــــرکار می باید کشید پـــــل که نه، بـر دشمنـــــان دیوار می باید کشید ---------------------------------------------- صلــــح را در کشـــــــورِ خود باز دعوت میکنیم نـــــــامِ زیبـــــــــای محبــــــت را تلاوت میکنیم زندگی در چشــــــــمِ مردم پـــــر حلاوت میکنیم کــــــــور چشمِ حاســـــــدان و اهلِ نخوت میکنیم رهبـــــــــــرانِ دزد را بــــــــر دار می باید کشید ---------------------------------------------- ســـــــر زمینِ مــا چه کم دارد ز مُلکِ دیــــگران پــــــــر بوُد از زیــــــــور و از قـدرتِ نسل جوان اســـمِ پــــر شـــــــاًن وطن جمهـــوری افغان ستان حیف صــــــــد حیف اش که افتاده بدستِ ناکسان موش هــــــای حــــرص از انبــــار می باید کشید ---------------------------------------------- مشتِ دشمن زاده خود را شیــــخ و مـــلا گفته اند یک جمـــــــع نــــــادان دیگر خویش دانا گفته اند یک عمـــــر خون ریختند خود را مبـــرا گفته اند از سر بی غــــوری زاغــان خویش عنقا گفته اند خـــــــــــار را از دیــــــده بیـــــمار می باید کشید ---------------------------------------------- چند مفعولی که نامِ شــــــان به گفتن نیست نیست حرف های زشت شــــان باب شنفتن نیست نیست از رذالت طینت شــــــان در گسستن نیست نیست ذهن شـان خالی ز جاسوسی و کشتن نیست نیست ایــــن شغــــــالان را درون نــــــــار می باید کشید ---------------------------------------------- شادمانــــــــی و خوشی در شهــــــر ما تعطیل شد جنگ ویرانـــــــگر سراســـــــر بهر ما تحمیل شد سر زمیــــــن ما به ده قــــــرن عقـــــب تبدیل شد صد گــروهی فتنـــــه گر در این وطن تشکیل شد لکـــه های ننـــــــگ از رخســــــار می باید کشید ---------------------------------------------- دشتِ شـــــــور و خشـک را گلـزار گفتن کی شود دشمنـــــــــــانِ ایــن وطن را یـــــار گفتن کی شود وصــــــــله ی نا جنس را دستـــــار گفتن کی شود مفتــــعل را محــــــرمِ اســــــــــرار گفتن کی شود این کجـــــــان از جـــــاده ی هموار می باید کشید ---------------------------------------------- بار باشد شانـــــــــه ی ملت جمــــــع مفتخوار ها بی شعـــــــوران پلشت و شـــوُم بی مســــــمار ها مستشـــــــــارانِ عــــــزازیل صــاحب المختار ها میــــدهند هــــــر دم به مـــردم گونه ی اخطار ها دیــــن فروشــــــــــانِ، وطــــن آزار می باید کشید ---------------------------------------------- بی حد و بی انتهــــــــا خواریـــــم و زار و در بدر جــــــای خوابِ مــــا شده خاکستـــــــر و بین شرر تا کــه شد ســــــــرکارِ این ملت جهــــــول بی پدر تابــــــکی این ساربــــــان باشد روان در پشت خر تابــــــکی این رنــــج و ایــــن آزار می باید کشید ---------------------------------------------- کشـــــــــور مــا دست در دستـــــی بسی ناپاک شد غرب و مرکـــز از هجـــــوم جنگ زیر خاک شد هم شمــــال و هم جنــــوب و شــرق ما غمناک شد قلبِ در خون خفتـــــه ی کابل به صد ها چاک شد درد میهــــــــــــن از دلِ تخـــــــــار می باید کشید ---------------------------------------------- گفتــــــه ی محمود را با چشـــــــــمِ دل تحقیق کن بعـــد از آن با هــــــوشِ دراکِ خودت تصدیق کن هــم خود و هـــــم میهــــنِ خود صاحب توفیق کن در ســــرِ دروازه ی شهـــــــــر مشق نستعلیق کن خاینیـــن از کشـــــــــورم اجبــــــار می باید کشید ---------------------------------------------- سه شنبه 09 میزان 1398 خورشیدی که برابر میشود به اول اکتبر 2019 ترسایی سرودم احمد محمود امپراطور


خلق را از جنــــــگِ ناهنجـــــــار می باید کشید

خویــش را از حـــــالتِ دشـــــــوار می باید کشید

از دلِ آیینــــــــــــه هـــــا زنــــگار می باید کشید

معنــــــی حرف از خطِ پـــــــرکار می باید کشید

پـــــل که نه، بـر دشمنـــــان دیوار می باید کشید

----------------------------------------------

صلــــح را در کشـــــــورِ خود باز دعوت میکنیم

نـــــــامِ زیبـــــــــای محبــــــت را تلاوت میکنیم

زندگی در چشــــــــمِ مردم پـــــر حلاوت میکنیم

کــــــــور چشمِ حاســـــــدان و اهلِ نخوت میکنیم

رهبـــــــــــرانِ دزد را بــــــــر دار می باید کشید

----------------------------------------------

ســـــــر زمینِ مــا چه کم دارد ز مُلکِ دیــــگران

پــــــــر بوُد از زیــــــــور و از قـدرتِ نسل جوان

اســـمِ پــــر شـــــــاًن وطن جمهـــوری افغان ستان

حیف صــــــــد حیف اش که افتاده بدستِ ناکسان

موش هــــــای حــــرص از انبــــار می باید کشید

----------------------------------------------

مشتِ دشمن زاده خود را شیــــخ و مـــلا گفته اند

یک جمـــــــع نــــــادان دیگر خویش دانا گفته اند

یک عمـــــر خون ریختند خود را مبـــرا گفته اند

از سر بی غــــوری زاغــان خویش عنقا گفته اند

خـــــــــــار را از دیــــــده بیـــــمار می باید کشید

----------------------------------------------

چند مفعولی که نامِ شــــــان به گفتن نیست نیست

حرف های زشت شــــان باب شنفتن نیست نیست

از رذالت طینت شــــــان در گسستن نیست نیست

ذهن شـان خالی ز جاسوسی و کشتن نیست نیست

ایــــن شغــــــالان را درون نــــــــار می باید کشید

----------------------------------------------

شادمانــــــــی و خوشی در شهــــــر ما تعطیل شد

جنگ ویرانـــــــگر سراســـــــر بهر ما تحمیل شد

سر زمیــــــن ما به ده قــــــرن عقـــــب تبدیل شد

صد گــروهی فتنـــــه گر در این وطن تشکیل شد

لکـــه های ننـــــــگ از رخســــــار می باید کشید

----------------------------------------------

دشتِ شـــــــور و خشـک را گلـزار گفتن کی شود

دشمنـــــــــــانِ ایــن وطن را یـــــار گفتن کی شود

وصــــــــله ی نا جنس را دستـــــار گفتن کی شود

مفتــــعل را محــــــرمِ اســــــــــرار گفتن کی شود

این کجـــــــان از جـــــاده ی هموار می باید کشید

----------------------------------------------

بار باشد شانـــــــــه ی ملت جمــــــع مفتخوار ها

بی شعـــــــوران پلشت و شـــوُم بی مســــــمار ها

مستشـــــــــارانِ عــــــزازیل صــاحب المختار ها

میــــدهند هــــــر دم به مـــردم گونه ی اخطار ها

دیــــن فروشــــــــــانِ، وطــــن آزار می باید کشید

----------------------------------------------

بی حد و بی انتهــــــــا خواریـــــم و زار و در بدر

جــــــای خوابِ مــــا شده خاکستـــــــر و بین شرر

تا کــه شد ســــــــرکارِ این ملت جهــــــول بی پدر

تابــــــکی این ساربــــــان باشد روان در پشت خر

تابــــــکی این رنــــج و ایــــن آزار می باید کشید

----------------------------------------------

کشـــــــــور مــا دست در دستـــــی بسی ناپاک شد

غرب و مرکـــز از هجـــــوم جنگ زیر خاک شد

هم شمــــال و هم جنــــوب و شــرق ما غمناک شد

قلبِ در خون خفتـــــه ی کابل به صد ها چاک شد

درد میهــــــــــــن از دلِ تخـــــــــار می باید کشید

----------------------------------------------

گفتــــــه ی محمود را با چشـــــــــمِ دل تحقیق کن

بعـــد از آن با هــــــوشِ دراکِ خودت تصدیق کن

هــم خود و هـــــم میهــــنِ خود صاحب توفیق کن

در ســــرِ دروازه ی شهـــــــــر مشق نستعلیق کن

خاینیـــن از کشـــــــــورم اجبــــــار می باید کشید

----------------------------------------------

سه شنبه 09 میزان 1398 خورشیدی

که برابر میشود به اول اکتبر 2019 ترسایی

سرودم

احمد محمود امپراطور





[ سه شنبه 98/7/9 ] [ 1:46 عصر ] [ احمد محمود امپراطور ] [ نظرات () ]

  نامه که امروز در پیام خانه دفتر اینترنتی من از طرف ژورنالیست ورزیده و شهیر کشور؛  صوفی وارسته؛ حافظ کامل شش دفتر مثنوی مولوی؛  بیدل شناس و نثر نگار توانمند هر چه در باره خصایل و سجایای  این فقیر فرزانه و خدا جو بیان کنم واژه ی از کیمیای سعادت  این بزرگ مرد را نگفته ام و او نیست جز احمد فاروق ورکزی.  که چنین نگاشته است.  درود.!  عزیز دل من  عیار من  امپراطور شعر و ادب و معرفت و عرفان من  امپراطور فرزانه اصیلِ گوهرِ پاک انسانی بدخشم  کی رفتی ز دل که تمنا کنم ترا  وقتی در دلتنگ های غربت به تصویر جمالت خیره میشوم و نگاه های الماسی تو مرا بیاد خاطره ها میبرد  تو میدانی از کدامین جذام خانه های ذلت و هجرت بیچاره گونه عبور میکنم  گرچه جمالت کلبه فقر غربت مرا آیینه بندان میکند  اما از کلام حضرت ابوالمعانی وام میگرم و میگویم.....  کجاست آیینه تا بگیرد غبار حیرت درین تماشا  در پیچ و تاب خم زلف تو درس عیاری صد ایاز می بینم کجاست عنصری که بگوید...  کی عیب سر زلف بت از کاستن است  چه جای به غم نشستن و خاستن است  از خلق حمیده ات چه گویم که  بقول حضرت بیدلم  در کف اخلاق تست رشته تسخیر خلق  اما اگر.!  جمال تو بتابد درین سرای غربتم  باز وام سخن از مرشد توانا و پیر و مرادم به گدایی میگرم  که میگفت:  چو جمال او بتابد چه بود جمال خوبان  که رخ چو آفتابش بکشد چراغها را  مولوی  هنوز هم خلوت اندیشه های خام سوزم حیرت خانه دیدار درباره تست  ای فرزانه اصیل کنگورچی من، تو بزرگی و آیینه غبار آلوده غربت زده  بسی شکسته و بسی بی جوهر آیینه نمیتوان بود  جای که محمود من باشد،  چونکه جنون میجوشد از طرز کلامش  و این دیوانه چه داند رمز معنی کلامش را  سپاسگزاری می‌کنم ازین زره نوازی تو فرزانه مکتبخانه حضرت بیدلم  همان امام تفکر را که این گردی غبار راهت را این جغد پر شکسته  را که روزگاری ریزه خور هفت خوان کرم تو بودم می نوازی ای نگین انگشتر  حضرت قبله ثانیم کنگورچی بزرگمردی که تکرارش محال است و کنون  درین دل شب نفس در رگ رگ جانم نفس می‌زند و میگوید پاس آشنایی ها  چون محمود من در بزم میکشان ساقی معرفت باشد  ایاز را بیاورید  حسنک میمندی بیاورید  از بدخشان ما یا لعل بیاورید  در جمع روح قدسیان روح ملکوتی کنگورچی ما بیاورید  وگر توان آن ندارید  در پیشگاه محمود من  چار عنصر بیاورید  طور معرفت  زبور عجم بیاورید  دردی کشان را همه بطلبید  شراب از خم خیام  شعر از دریای توفنده ی عشق  حکایه محمود و ایاز از مثنوی مولانا بیاورید  مطمئن باشید  اگر محمود من لب به سرود شعر و غزل کشود  سر صد خم از می وصال باید شکست  تازگی های دل را از خم می سخن او باید چشید  از آب زلال شعر او باید افطار روزه عشاق کرد  از پیچش زلف ایازِ دست او اسرار معرفت باید چیند  ودر نگاه الماسی او طور معرفت را جست  و ز لبخند لبان سخن گویش، سبد سبد گلهای شعر باید چید  وز رقص کلامش سماع عارفان باید آموخت  بروید ای حریفان به قریه کنگورچی از  خیل کبوتران حرم بیدلان محمود کنگورچی ما را بیاورید.  ای بحر پر تلاطم معانی قلمت مستدام باد  این قطره چه داند که چون بر تو رسد بحر داند و کار خویش  از چکیده های خود نمی گویی ای کان تواضع و استغنا  که چگونه رنگ معانی میچکد  عزیز من بوی خوشت درین دل شب از یمن عشق ما میآید.  چیزی دیگر ندارم در کجکول معرفت و غریبم  در دیار کلام و با یک بیت حضرت بیدل رح اختتام می بخشم  و آنرا نذرانه جانت میکنم  ای ایاز بدخشم و مهره تابان کنگورچیم گرچه حق حاتم بخشی ندارم  و تصرف بر کلام امام تفکر بیدل بزرگم نمی کنم  که کمال بی ادبی ام خواهد بود و با این  و اما با این بیت:  ای انجمن ناز تو خوش باش و طرب کن  من بیدلم و غیر دعا هیچ ندارم  اورکزی  با مهر  اورکزی  08 مهر ماه 1398 خورشیدی  دانمارک


نامه که امروز در پیام خانه دفتر اینترنتی من از طرف ژورنالیست ورزیده و شهیر کشور؛

صوفی وارسته؛ حافظ کامل شش دفتر مثنوی مولوی؛

بیدل شناس و نثر نگار توانمند هر چه در باره خصایل و سجایای

این فقیر فرزانه و خدا جو بیان کنم واژه ی از کیمیای سعادت

این بزرگ مرد را نگفته ام و او نیست جز احمد فاروق ورکزی.

که چنین نگاشته است.

درود.!

عزیز دل من

عیار من

امپراطور شعر و ادب و معرفت و عرفان من

امپراطور فرزانه اصیلِ گوهرِ پاک انسانی بدخشم

کی رفتی ز دل که تمنا کنم ترا

وقتی در دلتنگ های غربت به تصویر جمالت خیره میشوم و نگاه های الماسی تو مرا بیاد خاطره ها میبرد

تو میدانی از کدامین جذام خانه های ذلت و هجرت بیچاره گونه عبور میکنم

گرچه جمالت کلبه فقر غربت مرا آیینه بندان میکند

اما از کلام حضرت ابوالمعانی وام میگرم و میگویم.....

کجاست آیینه تا بگیرد غبار حیرت درین تماشا

در پیچ و تاب خم زلف تو درس عیاری صد ایاز می بینم کجاست عنصری که بگوید...

کی عیب سر زلف بت از کاستن است

چه جای به غم نشستن و خاستن است

از خلق حمیده ات چه گویم که

بقول حضرت بیدلم

در کف اخلاق تست رشته تسخیر خلق

اما اگر.!

جمال تو بتابد درین سرای غربتم

باز وام سخن از مرشد توانا و پیر و مرادم به گدایی میگرم

که میگفت:

چو جمال او بتابد چه بود جمال خوبان

که رخ چو آفتابش بکشد چراغها را


مولوی

هنوز هم خلوت اندیشه های خام سوزم حیرت خانه دیدار درباره تست

ای فرزانه اصیل کنگورچی من، تو بزرگی و آیینه غبار آلوده غربت زده

بسی شکسته و بسی بی جوهر آیینه نمیتوان بود

جای که محمود من باشد،

چونکه جنون میجوشد از طرز کلامش

و این دیوانه چه داند رمز معنی کلامش را

سپاسگزاری می‌کنم ازین زره نوازی تو فرزانه مکتبخانه حضرت بیدلم

همان امام تفکر را که این گردی غبار راهت را این جغد پر شکسته

را که روزگاری ریزه خور هفت خوان کرم تو بودم می نوازی ای نگین انگشتر

حضرت قبله ثانیم کنگورچی بزرگمردی که تکرارش محال است و کنون

درین دل شب نفس در رگ رگ جانم نفس می‌زند و میگوید پاس آشنایی ها

چون محمود من در بزم میکشان ساقی معرفت باشد

ایاز را بیاورید

حسنک میمندی بیاورید

از بدخشان ما یا لعل بیاورید

در جمع روح قدسیان روح ملکوتی کنگورچی ما بیاورید

وگر توان آن ندارید

در پیشگاه محمود من

چار عنصر بیاورید

طور معرفت

زبور عجم بیاورید

دردی کشان را همه بطلبید

شراب از خم خیام

شعر از دریای توفنده ی عشق

حکایه محمود و ایاز از مثنوی مولانا بیاورید

مطمئن باشید

اگر محمود من لب به سرود شعر و غزل کشود

سر صد خم از می وصال باید شکست

تازگی های دل را از خم می سخن او باید چشید

از آب زلال شعر او باید افطار روزه عشاق کرد

از پیچش زلف ایازِ دست او اسرار معرفت باید چیند

ودر نگاه الماسی او طور معرفت را جست

و ز لبخند لبان سخن گویش، سبد سبد گلهای شعر باید چید

وز رقص کلامش سماع عارفان باید آموخت

بروید ای حریفان به قریه کنگورچی از

خیل کبوتران حرم بیدلان محمود کنگورچی ما را بیاورید.

ای بحر پر تلاطم معانی قلمت مستدام باد

این قطره چه داند که چون بر تو رسد بحر داند و کار خویش

از چکیده های خود نمی گویی ای کان تواضع و استغنا

که چگونه رنگ معانی میچکد

عزیز من بوی خوشت درین دل شب از یمن عشق ما میآید.

چیزی دیگر ندارم در کجکول معرفت و غریبم

در دیار کلام و با یک بیت حضرت بیدل رح اختتام می بخشم

و آنرا نذرانه جانت میکنم

ای ایاز بدخشم و مهره تابان کنگورچیم گرچه حق حاتم بخشی ندارم

و تصرف بر کلام امام تفکر بیدل بزرگم نمی کنم

که کمال بی ادبی ام خواهد بود و با این

و اما با این بیت:

ای انجمن ناز تو خوش باش و طرب کن

من بیدلم و غیر دعا هیچ ندارم

بیدل

با مهر

اورکزی

08 مهر ماه 1398 خورشیدی

دانمارک


[ دوشنبه 98/7/8 ] [ 6:17 عصر ] [ احمد محمود امپراطور ] [ نظرات () ]

  من ز دستِ یار بی پــــــروا شـدم بی بال و پر  زنـــدگی دارم به روی خنجــــرِ تیــــز و تبـــر  غیــــــرِ حق از حال من دیگر نمی باشد خبــر  بستـــــرِ خوابـــــم شده در دوزخِ یـــــوم البـدتر  سوختـــــم وا سوختــــم از دستِ عشـقِ بی پدر --------------------------------------------  نالـــــه ی خود را به ســــوی کهکشان باید کنم  رفتـــــه رفتـــــه تا به دشتِ بیــــکران باید کنم  این سیـــــــه بختـــــم دگــر بار امتحان باید کنم  یــــــا به جانِ درد منـــــــدم قصـدِ جان باید کنم  زنــــدگی دارم سراســـر در مجــــازات و خطر --------------------------------------------  بلبـــــــلِ داستـــــان سرایی ســــروی آزادم نشد  حسِ خرسنـــــدی به حـــــالِ زار و ناشـادم نشد  مــــانعی ایــن درد و آه و داد و فـــریـــــادم نشد  بسمل افتــــــــادم به پایش لیــــــک صیـادم نشد  گپ نشـــد گریــــه نشــد در قلبِ سنگش کارگر --------------------------------------------  با الهــــــــا توبه کـــــــردم در نمــــــاز افتاده ام  در نهـــــان خود به ســـــوز و در گذار افتاده ام  عذر خواهــــــی کرده و با صـــد نیـاز افتاده ام  همچــو مــــــرده پیش پــــــای او دراز افتاده ام  صبـــــــر میخواهـم به خود با اینچین نوع بشر --------------------------------------------  خون ز چشمــــم از سحر تا نیمـه شبها میـــرود  شیـــــــون من گاه گــــــاهی تـــا ثـــریا میـــرود  بیخـــودی هایـــــم به گـــــردون تماشا میـــرود  عمــــر من با درد و غم اینـــگونه شیدا میـــرود  کس مبــــــادا همچـون افتـــــــاده با این درد سر --------------------------------------------  گــاه به طعنه گــاه به تهمت گاه به سنگم میزند  گــاه در بیـــــن خـــــــلایق نـــــام و ننگم میزند  گــاه به عشــــــوه میبــــرد گـــاه با تفنگم میزند  آتشِ آشــــــــوبِ خــــود در خُلــقِ تنـــگم میزند  کــــــاش از اول ز خوی او همـــــی بــودم خبر --------------------------------------------  صد پشیمـــــــانم مـــــرا از زنده بـــودن میکند  صد مـــــراتب هر چـه را بدتر ز دشمن میکند  زندگـــانی بر ســـــرم چون جان سپردن میکند  طالب و داعش نکرد او آنچــــــه بــا من میکند  مشکل مــــا حل نمی گــــردد به دوحـه و قطر --------------------------------------------  می کشی محمود یا که زنده می مانی بس است  اینقــــدر ظلم و جفـــا و نامسلمـــــانی بس است  یک کمی آبــــــاد میکن خانه ویرانی بس است  هی رهایم کن.! ستــم بر جان زندانی بس است  در زمین گــر جا نـــدادی میــــــروم سوی قمر --------------------------------------------  جمعه 05 میزان 1398 خورشیدی  که برابر میشود به 27 سپتمبر 2019 ترسایی  سرودم  احمد محمود امپراطور


من ز دستِ یار بی پــــــروا شـدم بی بال و پر

زنـــدگی دارم به روی خنجــــرِ تیــــز و تبـــر

غیــــــرِ حق از حال من دیگر نمی باشد خبــر

بستـــــرِ خوابـــــم شده در دوزخِ یـــــوم البـدتر

سوختـــــم وا سوختــــم از دستِ عشـقِ بی پدر
-------------------------- ------------------

نالـــــه ی خود را به ســــوی کهکشان باید کنم

رفتـــــه رفتـــــه تا به دشتِ بیــــکران باید کنم

این سیـــــــه بختـــــم دگــر بار امتحان باید کنم

یــــــا به جانِ درد منـــــــدم قصـدِ جان باید کنم

زنــــدگی دارم سراســـر در مجــــازات و خطر
--------------------------------------------

بلبـــــــلِ داستـــــان سرایی ســــروی آزادم نشد

حسِ خرسنـــــدی به حـــــالِ زار و ناشـادم نشد

مــــانعی ایــن درد و آه و داد و فـــریـــــادم نشد

بسمل افتــــــــادم به پایش لیــــــک صیـادم نشد

گپ نشـــد گریــــه نشــد در قلبِ سنگش کارگر
--------------------------------------------

با الهــــــــا توبه کـــــــردم در نمــــــاز افتاده ام

در نهـــــان خود به ســـــوز و در گذار افتاده ام

عذر خواهــــــی کرده و با صـــد نیـاز افتاده ام

همچــو مــــــرده پیش پــــــای او دراز افتاده ام

صبـــــــر میخواهـم به خود با اینچین نوع بشر
--------------------------------------------

خون ز چشمــــم از سحر تا نیمـه شبها میـــرود

شیـــــــون من گاه گــــــاهی تـــا ثـــریا میـــرود

بیخـــودی هایـــــم به گـــــردون تماشا میـــرود

عمــــر من با درد و غم اینـــگونه شیدا میـــرود

کس مبــــــادا همچـون افتـــــــاده با این درد سر
--------------------------------------------

گــاه به طعنه گــاه به تهمت گاه به سنگم میزند

گــاه در بیـــــن خـــــــلایق نـــــام و ننگم میزند

گــاه به عشــــــوه میبــــرد گـــاه با تفنگم میزند

آتشِ آشــــــــوبِ خــــود در خُلــقِ تنـــگم میزند

کــــــاش از اول ز خوی او همـــــی بــودم خبر
--------------------------------------------

صد پشیمـــــــانم مـــــرا از زنده بـــودن میکند

صد مـــــراتب هر چـه را بدتر ز دشمن میکند

زندگـــانی بر ســـــرم چون جان سپردن میکند

طالب و داعش نکرد او آنچــــــه بــا من میکند

مشکل مــــا حل نمی گــــردد به دوحـه و قطر
--------------------------------------------

می کشی محمود یا که زنده می مانی بس است

اینقــــدر ظلم و جفـــا و نامسلمـــــانی بس است

یک کمی آبــــــاد میکن خانه ویرانی بس است

هی رهایم کن.! ستــم بر جان زندانی بس است

در زمین گــر جا نـــدادی میــــــروم سوی قمر
--------------------------------------------

جمعه 05 میزان 1398 خورشیدی

که برابر میشود به 27 سپتمبر 2019 ترسایی

سرودم

احمد محمود امپراطور


[ جمعه 98/7/5 ] [ 10:25 عصر ] [ احمد محمود امپراطور ] [ نظرات () ]

   دستِ نـــــاکس تفنــــگ می بینم  شـــــــــرع آغــاز جنگ می بینم  سرعت موج زندگـــــــــانی خلق  در افـــــــول و درنـــگ می بینم  فاســدین می زنند کباب و شراب  مفســـــــــــدین را دبنگ می بینم  جمع بــــــادافره بــــاده نوش لجن  عامی مــــــردم به تنـگ می بینم  کــــــار امــــــــروزی ملت بیکار  طعن و توهیــــن و ننگ می بینم  رهـــروان گوسفندی و خون سرد  رهبـــــــــــران را پلنگ می بینم  گفتـــــــه ها تا عمــل ثری و سما  واژگــــــــان را جفنـــگ می بینم  بعضی در فـــــکر صلح و آزادی  بعضی دیــــگر گـــرنگ می بینم  یک طرف دهشت افکنِ خونخوار  یک طرف عــر و عنگ می بینم  بی سبب کاهلیم و صـــــد افسوس  دشمنــــــــــان را زرنگ می بینم  کـــــــار نــــادان به چوکی و دفتر  دست دانــــــــا کلنـــــگ می بینم  هر چـــــه وارونـــه است وارونه  بردگـــــــان را سرهنگ می بینم  اعتمــــــاد و یقیـــــــن بود مشکل  شهــد را پـــــــر شرنگ می بینم  تندی رفته ز مـرچ و سیر و پیاز  تلخـــــی در بــــادرنگ می بینم  بقـــه شد جانشین بیشــــه ی شیر  پشـــــــــــه را کرگدنگ می بینم  هر که مکتوب مـرگ زیـــر بغل  پای هر کـــــه به سنگ می بینم  وعظ و تبلیـــــغ واعـظ و مـــــلا  گوشی سامــــــع خدنگ می بینم  دل پــــر از کینــه ذهن ها خالی  شوق قــــــــدرت نهنگ می بینم  از حـــلال و حـــــرام اگر گذری  نشئـــــــــه در دود بنگ می بینم  کـــارد از استخوان به مغز رسید  صبـــــــر در گور تنگ می بینم  حیـــــــــرتم می کشد مرا محمود  این چه فتنـــه چه رنگ می بینم ------------------------------  دوشنبه اول میزان 1398 خورشیدی  که برابر میشود به 23 ستمبر 2019 ترسایی  سرودم  احمد محمود امپراطور


دستِ نـــــاکس تفنــــگ می بینم

شـــــــــرع آغــاز جنگ می بینم

سرعت موج زندگـــــــــانی خلق

در افـــــــول و درنـــگ می بینم

فاســدین می زنند کباب و شراب

مفســـــــــــدین را دبنگ می بینم

جمع بــــــادافره بــــاده نوش لجن

عامی مــــــردم به تنـگ می بینم

کــــــار امــــــــروزی ملت بیکار

طعن و توهیــــن و ننگ می بینم

رهـــروان گوسفندی و خون سرد

رهبـــــــــــران را پلنگ می بینم

گفتـــــــه ها تا عمــل ثری و سما

واژگــــــــان را جفنـــگ می بینم

بعضی در فـــــکر صلح و آزادی

بعضی دیــــگر گـــرنگ می بینم

یک طرف دهشت افکنِ خونخوار

یک طرف عــر و عنگ می بینم

بی سبب کاهلیم و صـــــد افسوس

دشمنــــــــــان را زرنگ می بینم

کـــــــار نــــادان به چوکی و دفتر

دست دانــــــــا کلنـــــگ می بینم

هر چـــــه وارونـــه است وارونه

بردگـــــــان را سرهنگ می بینم

اعتمــــــاد و یقیـــــــن بود مشکل

شهــد را پـــــــر شرنگ می بینم

تندی رفته ز مـرچ و سیر و پیاز

تلخـــــی در بــــادرنگ می بینم

بقـــه شد جانشین بیشــــه ی شیر

پشـــــــــــه را کرگدنگ می بینم

هر که مکتوب مـرگ زیـــر بغل

پای هر کـــــه به سنگ می بینم

وعظ و تبلیـــــغ واعـظ و مـــــلا

گوشی سامــــــع خدنگ می بینم

دل پــــر از کینــه ذهن ها خالی

شوق قــــــــدرت نهنگ می بینم

از حـــلال و حـــــرام اگر گذری

نشئـــــــــه در دود بنگ می بینم

کـــارد از استخوان به مغز رسید

صبـــــــر در گور تنگ می بینم

حیـــــــــرتم می کشد مرا محمود

این چه فتنـــه چه رنگ می بینم

------------------------------

دوشنبه اول میزان 1398 خورشیدی

که برابر میشود به 23 ستمبر 2019 ترسایی

سرودم

احمد محمود امپراطور


[ دوشنبه 98/7/1 ] [ 1:53 عصر ] [ احمد محمود امپراطور ] [ نظرات () ]


.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

موضوعات وب
امکانات وب


بازدید امروز: 202
بازدید دیروز: 324
کل بازدیدها: 683916